چه حرف ها که درونم نگفته می ماند... خوشا به حال شماها که شاعری بلدید

کاش!

زندگیِ واقعی هم،

مثل همین،

عشق های آب دوغ خیاری که

اغلب دختران دبیرستانی رماناشونو خوندن و از بَرَن

می بود!

کاش!

+این دومین پستیه که تو هفته اخیر با فاصله زمانی سه روز با این عنوان نوشته میشه. حالا یکیش میشه پیش نویس و هیچ وقت منتشر نمیشه، یکیشم میشه همین پستی که جلو روی شماست، که حرفای زیادی درش نهفته ست.