ایستگاه توقف.

روز جهانی کودک + تلویزیون + روز گذشته کمی ناخوش احوال بودم و نتونستم برم. دلم برای محمدطاهای شر و شیطون تنگ شده یا حتی مهلایِ گیسو بافته ی عروسکی که وقتی سوره ها یا حدیثا رو می خونه جییییغ میکشه ^_^ یا نازنین زهرای احساساتی که دَم به دقیقه خودشو میندازه تو بغلم یا زینب دو و نیم ساله با اینکه خیلی خواستنیه ولی اصلا و ابدا به کسی رو نمیده و خیلی زود جوابتو میده :| دل کوچیکم برای همه شون تنگ شده....

چرا دلتنگ افرادی میشیم که دیگه پیشمون نیستن؟ چرا به بودن و نبودن هم عادت می کنیم؟! +تو گالری گوشیم دنبال عکسی می گشتم که بی هوا پوشه ی دیگه ای رو باز می کنم. بی هوا عکساشو میبینم. بی هوا روی یکی از عکساشو لمس می کنم تا برام باز بشه. بی هوا روی لبخندش زوم می کنم و دلتنگش میشم. بی هوا بغض می کنم و تهش اشکم جاری میشه. عکسا رو به ترتیب رد می کنم که بی هوا عکسی رو می بینم که لبش باد کرده و مرور خاطرا...